terug

Kaaspakhuis Wenumse Watermolen

Kaaspakhuis Wenumse Watermolen

Oude Zwolseweg 160, Wenum

Het kaaspakhuis, vermoedelijk gebouwd tussen 1920 en 1930, heeft gediend als kaasopslag in de periode dat er zwitserse kaasjes werden gemaakt op de Wenumse Watermolen. In een later stadium is het pakhuis gebruikt voor het opslaan van granen en voorbereidingen voor het transporteren van graan en meel. Voor dit doel is een gedeelte van de eerste verdiepingsvloer verwijderd en zijn grote toegangsdeuren aangebracht.
De Rijksdienst voor de monumentenzorg vindt het gebouw in 1979 niet waardevol genoeg om het net als de molen zelf op de rijksmonumentenlijst te plaatsen en heeft geen bezwaar als het in slechte staat verkerende gebouw gesloopt wordt. Op de vrijgevallen plek zou dan een soort 'brink' ontstaan, waar bijvoorbeeld een terras zou kunnen worden gecreƫerd indien een horecabestemming in het molengebouw wordt gerealiseerd. Het plein wordt zou dan mooi omsloten worden door de molen, de molenaarswoning en de voormalige graanmaalderij, waarin de schietvereniging "De Veluwse Schutters" (DVS) huisvesting heeft gevonden.
De gemeentelijke monumentencommissie spreekt zich echter in meerderheid uit voor behoud van het kaaspakhuis. De heer De Mol, conservator van het Historisch Museum, vindt dat het pand niet uniek is, er zijn meerdere van in Nederland. De monumentencomissie vindt dat het pandje wel uniek is voor Apeldoorn. De Gelderse molencommissie ondersteunt dit. Er zou veel afbreuk worden gedaan aan het unieke molencomplex.

Overigens is er blijkbaar al langer een oud idee om een bakkerijtje te vestigen in het achterste deel van de molen.

In 1984 verzoekt de Stichting Wenumse Watermolen de gemeente om na de succesvolle restauratie van de molen en de graanmaalderij ook om ondersteuning van de restauratie van het kaaspakhuis, bijvoorbeeld door deze uit te laten voeren met behulp van een leerlingenbouwplaats. Een aantal scenario's passeerden de revue, zoals het gebouw geschikt maken voor kunstenaarswoningen met atelier dan wel voor ambachtelijke bedrijvigheid in de kunstnijverheid (goudsmid, zadelmaker, aardewerkdraaier).

Voorjaar 1988 doet de dan net opgerichte Stichting Apeldoornse Monumenten een poging om het kaaspakhuis te redden, ondanks de uitgifte van een sloopvergunning.
De SAM stelt voor het pakhuis in te richten als opslagruimte/depot voor waardevolle sloopmaterialen en wil er daarnaast ook een representatieve vergaderruimte in vestigen.
Helaas lukt blijkt ook dit restauratieplan niet levensvatbaar. Een half jaar later besluit het college van B & W dat de sloop van het kaaspakhuis toch doorgang kan vinden.

Info ReactiesAfbeeldingen Streetview